al mijn gedichten ( ooit gemist) " 21 " klik op overzicht

slapen gaan met een bang voorgevoel
over wat de nieuwe dag brengen zal,

we voelen ons machteloos, triest, ' t wordt
een pijnlijke dag voor ons,

heel diep binnenin een zee van tranen voor
de zoveelste keer al,

ooit uitgekozen door jou als baasjes, jij was
nog zo een jonge woelwater,

een geschenk voor ons was jij met je vier witte
poten, je lieve gele gouden ogen,

je zwart-wittepoezenmantelaan, lieve felix, zonder
moeite heb jij ons hart gestolen,

jij kwam stilletjes heel onverwachts ons leven binnen
geslopen,

we hopen zo dat alles toch nog goed komt en je nog
lang, heel lang bij ons mag blijven wonen,

rdb
als houden van pijn doet, stop
dan even met beminnen,

liefhebben is als een opgestookt
vuur vol hete vlammen,

stoppen met liefhebben is wachten
tot ze zijn bedaard,

tot alleen de rode gloeiende kolen
zijn over gebleven,

ze tot as zijn vergaan, dan is de tijd
daar om te stoppen,

om stil en geruisloos met je leven weer
verder te gaan,

rdb
lang geleden, heb ik op Kerst voor het
eerst mijn kinderhart weggegeven,

ik was zowat vijf jaar, hij geloof ik zo
ongeveer zeven,

toen die dag heb ik m'n eerste kus op
mijn wang, wel te verstaan, gekregen,

zijn ogen waren blauw, zijn haren blond
het leek wel of de zon er doorheen was
geweven,

verliefd liepen we over de kerstmarkt,
we aten suikerspinnen en oliebollen,

om ter meest gooiden we in het ballen-
kraam, blikken om,

de ballen waren toen, zo lang geleden
nog van oude sokken samen geweven,

zakkenlopen, hordespringen,om ter eerst
de eindstreep halen, onze enkels samen
gebonden,

de winnaar kreeg 'n zuurstok die we met
liefde samen deelden,

kerstliederen werden zacht gezongen door
het kerkkoor, lichtjes in alle kleuren versierden
de kerstbomen,

van boom naar boom hingen lampions om bij
avond de duistere hemel te verlichten,

een levende kerststal, Maria, Jozef, 'n os en ezel,
lieve kleine lammetjes die om het luids mekkerde,

alles geurde die avond naar magie zo lang geleden,
ik was vijf, hij nog maar pas zeven,

niemand wist af van onze grote liefde, de vlinders
die in ons buikje op en neer vlogen,,

de volgende dag bij 't ochtendgloren waren z'n ogen
niet meer zo blauw,

de zon speelde niet meer door z'n haren, de vlinders
waren ook gaan vliegen,

hij was mijn kerstgeschenk voor 1 avond; daarna was
hij verdwenen,

maar nooit zal ik het blauw van zijn ogen, of de gouden
zonnestralen in zijn blonde haren vergeten,

ook al is het al eeuwen lang geleden.......

rdb
een nat mistgordijn blijft tot 's avondslaat
hangen over de dag,

vallende bladeren , ' n bont herfsttapijt,roest,
geel, bruin, 't bedekt de drassige grond,

het is nu herfst, de dag wordt korter, de nacht
duurt langer,

koude wind en regen, 't wordt voor even donker,
kil en guur buiten,

tot de natuur weer tot leven komt, ze haar warme
kleur terug krijgt,

het is nog even wachten op de lente tot de koude
wind weer gaat liggen en zwijgt,
rdb
mijn hele ik bengelt momenteel
aan een dun fijn draadje,

ik hoop zo dat het nu niet breekt
mijn zo fragiele lijntje,

één diepe zucht meer is er nu niet
nodig,

opdat mijn kwetsbare ik het zomaar
begeeft,

zelfs zonder dat er maar een zuchtje
wind door de lucht zweeft,
rdb

Nieuwe commentaren

07.06 | 14:29

Mooi zo mooi ontroererend mooi .

...
03.01 | 16:05

πŸ’•πŸ˜ŒπŸŒˆπŸ€

...
03.01 | 16:04

Lieve Rolande..mijn handen vouwen zich samen..πŸ’•

...
28.12 | 17:47

Wat mooi geschreven, maar zo kwetsbaar ben je toch niet geworden hoop ik.Jij zal weer sterk wordenπŸ˜™πŸ˜™β™₯️β™₯️β™₯️

...