mijmeringen (klik op overzicht)

Beloof het mezelf plechtig , het nieuwe jaar wordt en moet beter worden dan het vorige.
Een "annus horribelis" het juiste woord voor het voorbije jaar, een jaar waarin de ene tegenslag de andere opvolgde, gewoon verschrikkelijk!!!

Heb mijn gedragen jas van het voorbije jaar verbrand, ik heb me nu een harnas aan getrokken , tegen dingen die me zouden kunnen kwetsen.
Woorden, daden die me zouden kunnen raken ketsen erop af als kogels op een kogelvrij vest.

Ik blijf het gevoelige meisje, alleen als ik voel dat het me goed meezit, zoniet kruip ik snel weg in mijn harnas.
Heb moeten afscheid nemen van een paar van mijn poezen....Als dierenvriend heb ik tranen met tuiten geweend en dat zal ik ook blijven doen, bij het verlies van mijn nog overblijvende schatten die ik hopelijk nog even mag bij me houden, dat zal niet veranderen , daar helpt zelfs een stalen harnas rond mijn hart niet aan.

Een voorval dat me mijn leven lang zal bijblijven en dat ik nooit zal vergeten is me overvallen zonder verwittiging, ik zal het proberen te verwerken , vergeven is het al, hoef het alleen nog een plek te geven ver weg in mijn hoofd om het te verbergen ....

Het verlies van twee nog zo jonge familieleden , niets kan hun terug brengen, niets kan de pijn wegnemen, gelukkig heb ik mooie herinneringen aan hun om me aan te warmen.
Heel lieve vrienden die plots onverwachts heel ziek geworden zijn , deze dingen hebben me ook zo diep geraakt.
Hoop dat het nieuwe voor hun veel beterschap brengt en dat ze weer gezond en wel door het leven zullen kunnen gaan.

Ook mijn levenspad was niet alleen met rozen bezaaid aan sommige zaten heel verradelijke doornen die erg prikten en me diep kwetsten.
Was het niet migraine die roet in het eten kwam strooien dit jaar dan was het mijn rugpijn...

De muze die me zoveel warmte bracht met haar woorden zonder klank, plots gewoon verdwenen, hopelijk vindt ze de weg naar mijn hoofd terug één van de volgende weken.
ik weet zeker dat er nog wel verschillende mooie dingen gebeurd zijn die ik voor even door mijn zwarte bril niet meer zie, hoop ze snel weer ergens terug te vinden in mijn gedachten tussen al die droevige gebeurtenissen van het afgelopen jaar....

Beloof het mezelf plechtig ....Het nieuwe jaar wordt beter!!!!
rdb
Als je kan probeer dan 's nachts voor middernacht te ontwaken, wil je iets ervaren, iets feeërieks, sprookjesachtig, ssst.... stilletjes, echt geen geluid mag je maken.
Wees klaar voor de hemelse klanken die je gaat horen, een symfonisch orkest speelt in jouw tuin om klokslag middernacht voor jou alleen een symfonie ten best.

Op een harp gesneden uit het fijnste ijs speelt iemand mysterieus , zilveren klanken worden mee gedragen op de wind.
Honderden muziekanten toveren de mooiste melodieën speciaal voor jou uit hun instrument zowel een lach als een traan, komt er van ontroering vannacht in jouw ogen te staan.

Je tuin verlicht door de zilveren maan en sterren die als nooit tevoren te schitteren aan de hemel staan
Je terras wordt een theaterbalkon , verlicht door duizend vliegende elfjes , hun vleugels versiert met lichtgevende kleurige lintjes.

Het concert duurt maar even, om 5 na 12 is het voorbij, als bij toverslag is het over , neemt de stilte van de nacht weer de leiding, doven de lichtjes en valt het theaterdoek.
Als een zeepbel die uit elkaar springt in regenboogkleuren is alles op één twee drie alles over.

Alles wat er voor je over blijft is een mooie herinnering aan iets sprookjesachtig , iets zo ondenkbaar dat het wel in je droom moet zijn gebeurd, niets is er nog te merken.
Alles lijkt in de morgenstond te zijn op gegaan.

Je hoort nog de zachte klanken in je oor naklinken, het ontwaken was nog nooit zo mooi!!!

rdb
het leven is als een reis, met avonturen gevuld, een koffer vol met levenservaringen en dromen.
ons dagelijks verstand laten we beter thuis, de wind en de zon zal ons leiden langs nog onbegane wegen, waar er steeds weer wat te beleven valt,

onze koffer gevuld met wensen en dromen mogen we zeker niet vergeten, om bij pech en noodweer even in te kunnen gaan wonen,
het leven, een reis met onbekende bestemming, we zien wel waar we terecht komen, alles mag nog even een verrassing blijven,

wie weet maken we nieuwe vrienden of komen terug oude bekenden tegen, soms verliest men
elkaar op het levenpad uit het oog tot plots onze wegen elkaar weer kruisen,
het wordt een levenreis gespreid over vele jaren, het ene jaar wat beter dan het andere , word het wat moeilijker zoeken we beschutting bij elkaar,

storm, regen zelfs een orkaan kunnen we verwachten op onze reis door het leven, het is niet altijd rozengeur en maneschijn, maar gelukkig komt na regen steeds zonneschijn,
pijn, verdriet om het afscheid van geliefden, familie of vrienden die veel te vroeg van ons zijn heen gegaan, onze gedachten aan hen stoppen we in onze herinneringskoffer die ons dierbaarste bezit is,

ooit komt er een einde aan onze levensreis, misschien hebben we hier of daar wel een avontuur laten liggen, maar hopelijk kunnen we met plezier terug kijken op alles wat we hebben mogen beleven,

Met wat geluk hebben we een paar koffers vol dromen meer dan bij het begin van onze reis , blazen we het stof van de vervlogen jaren weg en kunnen we dan in de herfst van ons leven volop rustig nagenieten,
rdb
ik hield van jou, de eerste man in mijn leven, degene waarvan ik voelde zijn liefde is echt ,
tijdens mijn kindertijd was jij mijn held , zoals elk klein meisje zou ik met je trouwen, niets zou ons kunnen scheiden,

je bent nu 88 jaar oud, en nog steeds ben je de enige man die ik echt vertrouw, die absoluut alles van me weet, waarvan ik zeker ben hij houdt echt van mij.
Je was een afwezige papa toen ik klein was , toch probeerde je om mij af en toe mee te nemen als je werken ging,

samen middageten , boterhammetjes in het park onder een dikke lindeboom , met zicht op de grote vijver vol witte zwanen, samen picknikken,
ik mocht met je auto rijden, dat dacht ik dan , zat zo fier als een gieter op je schoot en mijn kleine handjes op het stuur, toeteren op alles wat ik leuk vond,

nog steeds ben je het voornaamste in mijn leven, iedere dag even langs paps langs gaan, het is een feest gewoon,
de dag dat ik jou ga moeten laten gaan, afscheid nemen , niets zal me ooit meer pijn doen dan dat,

toch komt die dag er eens en zal ik alleen achter blijven, zonder de enige echte man van leven,
mijn papa,

rdb

Nieuwe commentaren

03.01 | 16:05

💕😌🌈🍀

...
03.01 | 16:04

Lieve Rolande..mijn handen vouwen zich samen..💕

...
28.12 | 17:47

Wat mooi geschreven, maar zo kwetsbaar ben je toch niet geworden hoop ik.Jij zal weer sterk worden😙😙♥️♥️♥️

...
25.12 | 11:45

Wat een fijne liefdevolle winkel heb jij, alles wat we wensen is er te vinden.Had niet anders verwacht van jou zo'n liefdevolle winkel waar alleenliefde is❤❤😚

...