mijmeringen (klik op overzicht)

als jonge vrouw voor het eerst zwanger, alleen jij die het weet, die eerste weken,
geluk en onrust ....Gaat alles wel goed gaan,
Je baby voelen, niet wetende wordt het een hij of een zij, nog even van jou alleen , dat gevoel van samen zijn , zalig gewoon,
je praat en zingt voor hem heel zachtjes in je hoofd , alleen jouw kleine wonder en jij hebben er weet van,

een meisje, een jongen, wie zal het zeggen je hebt er nog het raden naar,
heerlijk , hemels je loopt op wolkjes, al voel je je af en toe die eerste weken niet zo goed, toch zijn dit voor een mama in spé de mooiste dagen samen met haar kleine wonder, zonder dat iemand anders er iets van af weet,

Je lichaam krijgt een andere vorm, je gemoed verandert, wat zo'n nieuw leven in je buik zoal bij je teweeg kan brengen,
de tijd van onzekerheid is voorbij , jouw geheim is niet meer alleen jouw geheim, iedereen mag het weten,

zijn of haar plekje wordt met liefde in jullie leven ingepast, alleen al het gaan baby-shoppen is
een feest op zichzelf,
en dan dan , dan is het zover, nog even en jullie zijn met drie, een mama en een papa die niet eens moeten wennen aan dit kleine wonder, het is liefde op het eerste gezicht, jullie gezinnetje is hier bij een feit,

niets is heerlijker dan de geur die uitgaat van een baby, een geur die je nooit of nooit vergeten zal,

een geur om van te genieten!!!!

https://youtu.be/jB-iaG-sCqs2
rdb
het zal zowat vier jaar geleden zijn toen ik ze voor het eerst samen zag,
zij tesamen allebei te voet, ik per auto, heel smal was het pad waarlangs ik rijden moest, langs de ene kant een maisveld, de andere kant een weide, een boomgaard vol kersenbomen en grazende schapen,

de zon scheen, het was midden zomer, zalig weer om te wandelen, prachtige dag, nooit zal ik hem vergeten,
ik kwam langs hen achter aan gereden en vertraagde tot bijna stilstand, blijkbaar had ze me niet gehoord, en ging maar opzij toen ik toeterde , zij een oud grijs klein vrouwtje leunend op haar wandelstok , samen wandelend met haar al even oud zwart, grijzend hondje,

heel de wereld om hun heen verdween, ik zag juist maar de schoonheid van hun samenzijn , het lot heeft hun toen op mijn pad gebracht, door dit tafereel is mijn eerste gedichtje ontstaan "het klein oud vrouwtje en haar zwart klein hondje" kreeg het als naam,

eerlijk gezegd het is geen meesterstuk, al beweer ik niet dat ik een meesterstuk heb, maar het neemt een heel speciale plaats in mijn hart....Nooit zal ik het schrappen van mijn gedichtenlijst al voldoet het weet ik zeker niet aan de termen poëzie.

nog steeds is het eerste wat ik denk als ik langs het smalle pad rij, zou ik ze zien vandaag en eerlijk gezegd , als ze er een paar dagen niet zijn mis ik ze , ben ik ongerust, zou er iets ergs gebeurd zijn,
wat ben ik opgelucht als ik ze terug wederom samen zie wandelen , steeds hun zelfde rondje .

vraag me niet vanwaar ze komen of waar gaan ze heen, geen enkel idee heb ik, met de jaren die voorbij gegaan zijn , valt het me op dat ze meer voetje per voetje schuifelend samen nog steeds hun rondje doen, al zal het wel wat langer duren, heb ook opgemerkt dat ze me allebei niet meer horen aan komen rijden , maar geen nood, niet ik heb voorrang maar zij!
ze zijn beiden niet alleen verbonden door de hondenleiband, neen ze zijn een éénheid zij is hem en hij is zij!!!

wat zal ik anders tegen het leven aankijken als ik ze niet meer op mjjn pad tegenkom, ik zal zelfs bedroefd zijn om een klein oud vrouwtje en haar hondje die ik niet eens van naam ken, treurig omdat ik geen afscheid van hun heb kunnen nemen.

als die dag er komt zal mijn wereld even stilstaan....!!

rdb
Jij bent niet meer dat kleine jongetje dat je ooit was, je bent nu een volwassen man,
niet langer dat stoere ventje die me beschermde tegen spoken, tegen alles en nog wat in bescherming nam,

neen nu ben je een man die zijn eigen leven leidt , op eigen benen staat, wat is de tijd voorbij gevlogen,
ik voel je nog als baby in mijn armen liggen, je onschuldige blauwe oogjes die alles rondom jou zo gretig in zich opnamen,
je was zo afhankelijk van mij , wat een zalige tijd was het,
die herinneringen blijven in mijn hoofd wat er ook mag gebeuren, je blijft in gedachten mijn kleine man,

zomaar ineens, was je volwassen geen kind meer, maar een iemand die zijn eigen leven in handen nam, met iemand anders zijn leven verder wilde zetten, kinderen krijgen , het lijkt me nog maar pas geleden je kindertijd,
jouw geheimen waren de mijne, knus samen met ons twee alleen naar je lievelingsprogramma's kijken,

iedere dag had toen nog een verrassing voor je in petto vanaf je ontwaakte tot je 's avond op de dromentrein stapte,
soms zag ik je van de ganse dag niet, speelde je bij je vriendje of wat verder met nog een paar anderen op het speelpleintje,

je hield de ijsboer tegen en bestelde zomaar voor 10 -15 jongens een ijjsje, geld had je niet bij, moeke zal wel betalen zei je dan,
maar moeke wist van niets en stond soms een paar weken op de spiegel bij de ijsboer.

je benen vol blauwe plekken, kapotte knieën, op een nacht had je een speciaal voor jou aan gemaakte fles hoestsiroop ineens uitgedronken, wat was dat lekker zei je.'smorgens..Oeps snel naar het ziekenhuis voor een maagspoeling, het leek je niets te doen, flinke sterke jongen was je!!!

Jouw zoontje , Gustje heeft zoveel trekken van jou, heerlijk om ze weer te ervaren, beleef mijn tweede jonge moeke's leven weer, .en dat in de herfst van mijn leven,

Ik hield van je toen en nu nog steeds!!!

rdb
ik heb bijna alles wat ik in mijn leven verlang,
In de lente de vroege morgenstond, de zon die kleurvol ondergaat in het avondrood.
Ik heb's zomers een tuin vol bloemen, vlinders in mijn levensboom, vogels die hun mooiste lied zingen,

bijna alles heb ik wat ik in mijn leven verlang, de herfst die rust brengt met haar bonte rustgevende kleuren, de geur van de natuur, de kleur van een seizoen dat voor even slapen gaat,

's winters, de morgenstond bezaaid met duizend diamanten, binnen heerlijk vertoeven rond het haardvuur, buiten berenkoud met ijsbloemen op de ramen, kerst en nieuwjaar, sprookjesachtiger periode kan ik me echt niet wensen,

het moment waarop de wereld weer ontwaakt uit haar winterslaap, de lente, de eerste bloemen in je tuin, vogels die terug keren uit het zuiden, de zon die je 's morgens heerlijk wakker kust, een dag die vol nieuw leven op je levensstoep staat,

ik heb echt wel bijna alles wat ik in mijn leven verlang,

rdb
je wil weer leven, alles door een roze bril zien, terug zingen, lachen, dansen als het moet zelfs in de regen,
jouw levensrugzakje zit momenteel vol gepropt met een zee van tranen en twee glimlachen die zich maar niet willen vermenigvuldigen,

regenbogen die dag na dag meer hun kleur verliezen, de lichtjes in je ogen die je zo graag weer zou zien branden,
het lijkt wel of je geen armen of benen meer heb, alleen nog een romp en hoofd vol muizenissen,

geen dromen-trein meer voor jouw, geen mannetje van de maan die je een leuk verhaaltje verteld,
men zegt dat er iets bestaat waardoor als je het echt wil je weer aan het lachen gaat....

Je blijft hopen dat je het vindt en uiteindelijk weer zonnestralen op jouw gelaat mag voelen, de lichtjes in je ogen weer kan doen branden, de regenbogen tussen de blauwe wolken weer ziet hangen,

eerst maar even proberen die roze bril terug te vinden,

rdb

Nieuwe commentaren

07.06 | 14:29

Mooi zo mooi ontroererend mooi .

...
03.01 | 16:05

💕😌🌈🍀

...
03.01 | 16:04

Lieve Rolande..mijn handen vouwen zich samen..💕

...
28.12 | 17:47

Wat mooi geschreven, maar zo kwetsbaar ben je toch niet geworden hoop ik.Jij zal weer sterk worden😙😙♥️♥️♥️

...