mijmeringen ( klik op overzicht)

Kon ik nog maar éénmaal........!!!
Amper 5 jaar heb ik er gewoond en toch toch was het niet gewoon een huis voor mij, neen het was en is nog steeds in mijn gedachten mijn thuis.
ik ruik nog de geur van elke kamer, voel nog steeds de warmte die er binnen hing .
Weet nog juist hoe alles er uit zag toen, de woonkamer, de keuken gewoon het hele huis.

Mijn thuis, de plek waar ik mijn puperteit inruilde voor het jonge meisje zijn, waar ik voor het eerst gekust werd, heel zacht, lief en dacht, wauw... en niet zoals voorheen , jakkes!!
Zoveel herinneringen , mooie maar ook minder mooie heb ik er beleefd, 42 jaar geleden ben ik er weg gegaan, verliefd , verloofd en getrouwd....

En nog steeds als ik er langs rij is het alsof het nog maar net geleden is dat ik wegdroomde als tiener in mijn kamer, mijn domein, mijn wereld met foto's en posters van mijn idolen aan de muren....Het lijkt me zo gek als ik er nu aan terug denk.
Voorbij gevlogen is die tijd en toch zijn mijn herinneringen eraan nog zo levendig .

Moest ik kunnen ik zou mijn thuis terug kopen, niet om er in te gaan wonen, neen om het te koesteren er mijn herinneringen weer te gaan op snuiven, ze te bewaren voor altijd , mijmerend er in rondwandelen en wegdromen van hoe het toen was....

Als ik goed luister hoor ik paps nog thuis komen, de hond blaffen van blijdschap, de poes spinnend op de sofa, het open vuur dat brandde.
De geur van het vers gemaaid gras , de rozenperken die in bloei stonden, het gezoem van de bijen.
Ik hoor mijn grootvader ( hij woonde achter in de tuin ) zacht tegen zichzelf praten, de paarden die hinnikten, een ezeltje dat balkte.

Kippen eenden en konijnen hadden we, maar o wee als er één als maaltijd op de tafel kwam , ging ik in hongerstaking, kon gewoon geen hap door mijn keel krijgen, voor mij hadden ze een naam en iets dat ik een naam had gegeven at ik niet op, toen al kende mijn liefde voor dieren geen grenzen.

Herinner mij de dag nog alsof het gisteren was, dat mijn ouders " mijn thuis" toen jaren geleden van de hand deden, alsof het niets meer betekende dan een hoop stenen, om elders te gaan wonen, mijn hart bloedde en ja ik heb stiekem gehuild zonder dat iemand het zag, ik was geen kind meer maar een volwassen vrouw, niemand die mijn tranen heeft gezien.

Maar telkens nog na zovele jaren als ik langs rij denk ik , dit was en blijft mijn thuis!!!!
Kon ik nog maar éénmaal .......!!!!!!
rdb

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.be
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

07.06 | 14:29

Mooi zo mooi ontroererend mooi .

...
03.01 | 16:05

💕😌🌈🍀

...
03.01 | 16:04

Lieve Rolande..mijn handen vouwen zich samen..💕

...
28.12 | 17:47

Wat mooi geschreven, maar zo kwetsbaar ben je toch niet geworden hoop ik.Jij zal weer sterk worden😙😙♥️♥️♥️

...
Je vindt deze pagina leuk